Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2016

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΓΙΑΤΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΕΥΡΩΠΗ;

Του Νίκου Λόη





 




  
Αν αναλογιστούμε τι συμβαίνει και στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και σε περιοχές της Αφρικής, την απειλή του ισλαμικού κράτους, την παραμονή πολλών προσφύγων για χρόνια σε κέντρα προσφύγων, χωρίς προοπτική και μέλλον, με μόλις 5 - 7 δολάρια το μήνα, ίσως μπορούμε να καταλάβουμε γιατί ρισκάρουν τόσοι άνθρωποι τη ζωή τους, στη Μεσόγειο και στους βαλκανικούς «δρόμους», αναζητώντας ένα καταφύγιο.

Με την κρίση στην Τουρκία να επεκτείνεται, το Ιράκ να παραμένει ανασφαλής χώρα και τις γειτονικές χώρες να έχουν ξεπεράσει τα όρια τους και να μην είναι σε θέση να προσφέρουν κάποιο μέλλον, λίγοι είναι οι Σύριοι πρόσφυγες που θα ήθελαν να μείνουν επί μακρόν κοντά στα σύνορα με τη Συρία.

Στην Ευρώπη, αναζήτησαν το 2015 ένα ασφαλές μέλλον πάνω από 1.000.000 άνθρωποι, κυρίως από Συρία, Ιράκ και Αφγανιστάν. 

Στο σύνολο των 60.000.000 προσφύγων που υπάρχουν σε παγκόσμιο επίπεδο, το ποσοστό αυτό είναι μόλις το 1,66% του προσφυγικού κλίματος σήμερα. Ναι μεν το 1.000.000 πρόσφυγες στην Ευρώπη μοιάζει τεράστιο νούμερο, όμως αυτό στην Ευρώπη των 500.000.000 κατοίκων αντιπροσωπεύει μόλις το 0,2%. Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, οι πρόσφυγες από τη Συρία που έχουν καταφύγει στον Λίβανο είναι 1.500.000 (επισήμως, ενώ ανεπίσημα πάνω από 2.000.000) όταν ο πληθυσμός της μικρής αυτής χώρας δεν ξεπερνάει τα 4.500.000.

Δεν υπάρχει χώρα στην Ευρώπη που να μην έχει βιώσει την προσφυγιά σε κάποια στιγμή της ιστορίας της, είναι λοιπόν ακατανόητη η στάση κυβερνήσεων που αρνούνται να δεχτούν έστω και 10.000 πρόσφυγες, όταν κάποιοι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες τους βρήκαν φιλοξενία ως πρόσφυγες (ή και μετανάστες) σε άλλες χώρες κάποια επώδυνη στιγμή της ιστορίας τους. Πώς ξεχνιέται ότι πριν από μερικές μόλις δεκαετίες, 200.000 Ούγγροι και άλλοι τόσοι Τσέχοι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες;

Τώρα η κυβέρνηση, η αυτοδιοίκηση και κοινωνικοί φορείς πρέπει να δώσουμε έμφαση στην κοινωνική ένταξη ενός σημαντικού αριθμού προσφύγων που θα θελήσουν ή θα αναγκαστούν να μείνουν στην Ελλάδα. Άλλο είναι κέντρα καταγραφής και προσωρινής διαμονής προσφύγων (για λίγες ημέρες, πριν αναχωρήσουν για κάποια άλλη χώρα) και άλλο πολιτική ένταξης για μερικές χιλιάδες πρόσφυγες, κάτι που προϋποθέτει οργανωμένες υποδομές για εκμάθηση γλώσσας, στέγαση, συμμετοχή στην κοινωνική και οικονομική ζωή, φοίτηση.

Η χώρα μας οφείλει να ανακοινώσει πόσους πρόσφυγες μπορεί να φιλοξενήσει για μεγαλύτερο διάστημα από το σύνολο όσων φτάνουν στη χώρα μας. 
Η κυβέρνηση της Πορτογαλίας προσφέρθηκε να φιλοξενήσει, με οργανωμένο τρόπο, 10.000 πρόσφυγες στο πλαίσιο της μετεγκατάστασης, ανακοινώνοντας μάλιστα πόσοι θα γίνουν δεκτοί για συνέχιση σπουδών σε πανεπιστήμια ή τεχνικές σχολές.

Ας μην «αιφνιδιαστούμε» για άλλη μια φορά, επιδεικνύοντας ως χώρα έλλειψη πρόβλεψης, προετοιμασίας και κατάλληλης οργάνωσης. Μπορεί οι υπάρχοντες ευρωπαϊκοί πόροι να μην είναι αρκετοί, αλλά το κύριο πρόβλημα της χώρας είναι η έλλειψη προετοιμασίας. Αν έκανε 4 χρόνια για να φτιάξει κάποια κέντρα πρώτης υποδοχής «hotspots», τώρα όλα πρέπει να γίνουν μέσα σε λίγους μήνες, δεν μπορούν να περάσουν άλλα τόσα χρόνια για να ξεκινήσει μια σοβαρή προετοιμασία για αποτελεσματικές πολιτικές, πρακτικές και δομές κοινωνικής ένταξης.

Ας αξιοποιήσουμε την υπάρχουσα, σημαντική εμπειρία, αναδεικνύοντας έξυπνες, καινοτόμες πολιτικές ένταξης που θα συμβάλλουν στην βελτίωση της ζωής όχι μόνο για τους πρόσφυγες, αλλά και για τους μόνιμους κατοίκους της χώρας. Οι περισσότεροι πρόσφυγες έχουν γνώσεις, δεξιότητες και ικανότητες που χάνονται όταν δεν υπάρχει οργανωμένη υποδοχή κι ένταξη. Μια οργανωμένη πολιτική ένταξης μπορεί να τις αναδείξει προς το συμφέρον όλων μας.

Είναι ευκαιρία τώρα να σχεδιαστεί στρατηγικά και κεντρικά, με την συμμετοχή της τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά και των άλλων φορέων της κοινωνίας, η ενσωμάτωσή τους, σε τομείς που χρειάζονται ανάπτυξη, όπως ο πρωτογενής τομέας της οικονομίας και η σύσταση νέων μορφών επιχειρήσεων, οι οποίες θα βοηθήσουν στην επίλυση των προβλημάτων, που ήδη υπάρχουν και απαιτούν λύσεις, στα μέρη όπου θα εγκατασταθούν.

Όλα αυτά μπορούν να γίνουν με την οικονομική στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα δώσουν και στους Έλληνες ευκαιρίες για να ξεπεράσουν από κοινού την κρίση. Τέλος, θεωρώ ότι δεν μπορεί το σχέδιο αυτό να συμβάλλει στην κατάρρευση του τουρισμού, αλλά αντίθετα πρέπει να προστατέψει τα καλώς κείμενα στον τομέα αυτό.

 Ο Νίκος Λόης, είναι μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Κορίνθου και πρώην πρόεδρος του Δημοτικού Οργανισμού Πολιτισμού - Αθλητισμού - Περιβάλλοντος «Προμηθέας» του δήμου Λουτρακίου. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: