Tα μυστικά των άστρων : Διαβάστε το κείμενο της ταινίας

Tα μυστικά των άστρων

Είχα την τιμή να αφηγηθώ την υπέροχη και συγκινητική ιστορία του κυρίου Αικατερίνη, η οποία έλαβε τιμητική μνεία στο 16ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πελοποννήσου «Γέφυρες» Κόρινθος, 20–25 Οκτωβρίου 2025 | Δημοτικό Θέατρο Κορίνθου

Ευχαριστώ πολύ από καρδιάς!! Απολαύστε την!!

Μια ιστορία για το φως που δεν φαίνεται, τα μυστικά που μιλούν μόνο σε όσους ξέρουν να περιμένουν, και τη μνήμη που λάμπει ακόμη κι όταν το σκοτάδι πέφτει.

Το σχόλιο από την Δήμητρα Δρ. που επιμελήθηκε και την αφήγηση  για την ταινία

Διαβάστε το κείμενο της ταινίας  και στο σύνδεσμο στο τέλος του κειμένου μπορείτε να το δείτε στο youtube

Tα μυστικά των άστρων

Η γιαγιά μου δεν ήταν μια συνηθισμένη  γιαγιά σαν αυτή που έχουν  όλα τα  παιδάκια. Το ασυνήθιστο γι’ αυτή ήταν ότι δεν μου έλεγε  διάφορες  ιστορίες  και παραμύθια.

Αλλά, μόνο αυτό. Κατά τα άλλα ήταν μια πολύ  χαρούμενη  ηλικιωμένη με αστραφτερά  μάτια που όταν με κοιτούσε το πρόσωπό της έλαμπε σαν ένας  μικρός  ήλιος .

 Με πρόσεχε ,  με τάιζε με πήγαινε σχολείο όταν δεν μπορούσαν οι γονείς μου και όταν γυρίζαμε  σπίτι μου τραγούδαγε.  Δεν θυμάμαι και  πολλά  αλλά νομίζω  ότι ήταν τραγούδια  τη εποχής της.

 Είχε ωραία φωνή,  την άκουγα ασάλευτη, αμίλητη δεν ήθελα να σταματήσει  και όταν κάποια στιγμή τελείωνε το τραγούδι  έγερνε το κεφάλι της και με φιλούσε στα μαλλιά μου.

Το σούρουπο  με έπαιρνε από το χέρι και βαδίζαμε δίπλα στο ποτάμι.

 Αχ κοριτσάκι μου έλεγε δείχνοντας τον νυχτερινό ουρανό . Βλέπεις εκείνα τα αστέρια . Έχουν τόσα πολλά να μας πουν αλλά είναι μακριά πολύ μακριά και δεν μπορούμε να ακούσουμε τι λένε .

 Κάποια μέρα  όμως δεν κρατήθηκα και  την ρώτησα με περιέργεια να που πει μια ιστορία , ένα παραμύθι.  Ήθελα τόσο πολύ  να την ακούω να μιλάει έτσι όπως με συμβούλευε για το πως  θα συμπεριφέρομαι στους ανθρώπους.

 Την πρώτη φορά  απέφυγε να μου απαντήσει . Το ίδιο και την επόμενη  βρίσκοντας  κάποια άσχετη  δικαιολογία. Όμως  εγώ  σαν  πεισματάρα  που ήμουν επέμενα … Και…. τα κατάφερα:

 Λοιπόν άκουσε μου είπε η γιαγιά . Θα πας  στο ποτάμι  και θα μετρήσεις  τα αστέρια που θα δεις μέσα στο νερό. Αν δεν τα δεις σκέψου τα επίμονα και αν το θέλεις πολύ  τότε θα τα δεις. 

 Μου μιλούσε πολύ σοβαρά και δεν είχα λόγο να μη το κάνω. Αποφάσισα να πάω αλλά παρά τις προσπάθειές μου δεν μπόρεσα να δω τα αστέρια στο ποτάμι .

 Το φαντάστηκα ότι με την πρώτη φορά δεν θα τα κατάφερνες , αλλά πρέπει να επιμείνεις, μου είπε χαμογελώντας.

  Δεν  ήξερα τι να κάνω , όμως δεν το έβαλα κάτω. . Μια βδομάδα αργότερα  αποφάσισα ότι  αν δεν έβλεπα και σήμερα τα  αστέρια στο ποτάμι θα τα παράταγα.

   Κάποια στιγμή και ενώ περίμενα δίπλα στο ποτάμι να νυχτώσει  με μισόκλειστα  μάτια έτοιμη να με πάρει ο ύπνος  άκουσα  μια βουή . Άνοιξα τα μάτια μου και είδα τα νερά του ποταμιού να αγριεύουν και σηκώθηκα έντρομη παραπατώντας έτοιμη να πέσω κάτω  . Τι ίδια στιγμή τα νερά ηρέμησαν κάνοντας στην αρχή μερικά μικρά  κύματα  κι ύστερα  σταμάτησαν τελείως.

  Έμοιαζε σαν  καθρέπτης το ποτάμι  . Και τότε τα είδα , τα είδα  ναι… Ήταν πολλά,  πολλά αστέρια μέσα στο νερό . Κοίταξα ψηλά στο ουρανό . Άστραφταν από ψηλά  ήταν τα αδέλφια τους συλλογίστηκα και.. ήταν ποιο πολλά από αυτά στη λίμνη .

  Από την ταραχή μου είχα μείνει άναυδη . Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε αλλά όταν κοίταξα  πάλι στο ποτάμι  τα αστέρια ήταν εκεί . Σπινθήριζαν οι άκρες τους όταν  αγγίζαν  το ένα το άλλο σα να χόρευαν .  Τι χαρά …!!!!!!

  Τότε  Θυμήθηκα   τα λόγια της γιαγιάς  που μου έλεγε :

 Μη τα αγγίξεις γιατί θα χαθούν. Είναι πολύ ευαίσθητα . Ούτε ανάσα να πάρεις . Θέλουν ηρεμία  και γαλήνη  και αν τα ρωτήσεις θα σου πουν όλα τα μυστικά. Αλλά πρέπει να ρωτήσεις από μέσα σου από την καρδιά σου  για να σου απαντήσουν.

 Ούτε σκέφτηκα να τα ρωτήσω  είχα πάθει σοκ . Σιγά σιγά άκουγα ψιθυριστές μικρές φωνούλες . Μου μιλούσαν, μου μιλούσαν και γώ άκουγα , άκουγα πράματα και θάματα.

 Ξημέρωσε, ο ήλιος αντανακλούσε το είδωλό του και οι ηλιαχτίδες του ξεπήδαγαν από δω και κει παίζοντας με τα μικρά κυμματάκια στο ήρεμο  ποτάμι.

  Όταν βράδιασε έτρεξα κοντά στην όχθη,  γέμισα μια κούπα με το νερό και την πήγα στη γιαγιά μου.

  Εκείνη χαμογέλασε μ΄ένα περίεργο ύφος.  Ίσως δεν περίμενε αυτή την ενέργειά μου. Κοίταξε προσεκτικά την κούπα και μου είπε.

 Τα βλέπω και γω τα αστέρια καλή μου . Ξέρω ότι σου μίλησαν αλλά μη πεις σε κανένα τι σου είπαν. Να ζεις να με θυμάσαι . Αυτά ήταν τα τελευταία της  λόγια.

 Ξαφνικά όλος ο ανθρώπινος πόνος πέρασε μεμιάς από το σώμα μου σαν να με χτύπησε κεραυνός. Ήταν οι ιστορίες που  που μου έλεγαν τα αστέρια. Αυτά τα παραμύθια που δεν μπορούσε κανείς να μου τα  πει  

 Να ζεις να με θυμάσαι

https://www.youtube.com/watch?v=Ma70n-vo_00